ยิ่งนานยิ่งรัก เกิดขึ้นได้พอๆ กับ ยิ่งนานยิ่งไม่รัก
        การดูแลความสัมพันธ์ เหมือนการกำทราย
        กำแน่นไป ทรายก็ร่วงออกจากมือหมด
        กำเบาไปทรายก็ไม่อยู่ในมืออยู่ดี
        เวลาผ่านไป ใช้ชีวิตอย่างธรรมชาติให้มากขึ้น เมื่อไหร่รู้สึกเหนื่อย
        ดีใจเถอะที่เหนื่อยเป็น จะได้รู้สึกว่าควรพักซะที เหมือนคนที่ป่วยเป็น
        แสดงว่าเราใช้ร่างกายมากเกินไปแล้ว ถ้าไม่ป่วยซะบ้างเลย
        การรักคนอื่นก็คือ การรักตัวเองอีกแบบหนึ่ง
        อยู่คนเดียวเรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารักตัวเองรึเปล่า พอเริ่มรักใครซักคน
        สิ่งที่ไม่เคยทำก็ทำ ไม่เคยหวานขนาดนี้ก็หวาน
        ทำทุกอย่างที่จะรักษาคนที่เรารัก ให้อยู่กับเรานาน ๆ
        เพราะอะไร…เพราะรักตัวเองและกลัวตัวเองเสียใจ
        ความรักเป็นเรื่องของคน 2 คน
        มีความสุขทั้ง 2 คน
        อย่าให้คนหนึ่งมีความสุข ในขณะที่อีกคนหนึ่งพยายาม
        อย่าให้คนหนึ่งเสียใจ ในขณะที่อีกคนไม่รู้ตัว
        อย่าให้คนหนึ่งรู้สึกดี ในขณะที่อีกคนเฉยๆ
        อย่าให้คนหนึ่งอยากพูด แต่อีกคนไม่อยากฟัง
        อย่าเหนื่อยใจที่จะถามกัน
        อย่ากังวลกลัวเสียใจก่อนที่จะคุยกัน
        เธอคือเธอ ฉันก็เป็นฉัน
        คน 2 คนที่รักกัน
        ต่างคนต่างยังมีหัวใจของตัวเอง

คำว่า แต่งงาน โดย นพ.สุกมล...

อ่านแร้วช๊อบชอบๆๆๆๆ

จิตเวชศาสตร์  มหาวิทยาลัยสงขลา
นครินทร์

     ในฐานะผู้ชายดีๆ  ที่หายากคนหนึ่ง ผมรู้สึกเห็นใจสตรีเพศจริงๆ ครับ…
      ช่วงเวลาในการเลือกคู่ของเธอทั้งหลายช่างสั้นยิ่งนัก
      พราะช่วงอายุขัยของวัยสาวเริ่มผลิบานเมื่อประมาณ 13 ปี
      แล้วมาสุดเขตแดนเมื่อวัยสามสิบ…
     วันเกิดครบรอบ 30   จึงเป็นตัวเลขแห่งความสะเทือนขวัญ
      ก่อให้เกิดความตื่นตระหนก…

      หลายคนไม่อยากพูดถึง  คนอื่นก็ไม่ควรเอ่ยปากด้วย …
      ถือเป็นมารยาทสังคมอย่างหนึ่ง  ยกเว้นพวกมีวาจาเป็นอาวุธ  ที่ชอบถามว่า
      "ปาอะไรเอ่ยที่ผู้หญิงกลัวที่สุด "
     เฉลย "  ปาเข้าไปสามสิบยังไม่มีผัว " …
     ใครดันถาม  มันผู้นั้นสมควรตาย

      ตอนเรียนหนังสือเป็นนักเรียนนักศึกษา  คุณพ่อคุณแม่ก็สอนนักสอนหนาว่า
     " อย่าริรักในวัยเรียน "  "ตั้งใจเรียนหนังสือให้ดี จบแล้วค่อยมีแฟน "
      ทั้งๆ  ที่ไอ้ตอนเรียนหนังสือมีโอกาสพบปะเพศตรงข้ามมากหน้าหลายตาฆ
     ก็หาได้สนใจไม่  เป็นคนประเภท " รักไม่ยุ่ง มุ่งแต่เรียน "
      ทุ่มเทชีวิตให้แก่การศึกษา…เมื่อเติบใหญ่เราจะได้มีวิชา
      เป็นเครื่องหาเลี้ยงชีพสำหรับตน

     หลังจบการศึกษา  ประกอบสัมมาอาชีวะ ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาว่าง
     "เลือกสรร - ควานหา"  ผู้จะมาเป็นเจ้าบ่าวในอนาคต
      ตั้งสเปกว่าต้องได้แฟนหนุ่มประเภทซูเปอร์เพอร์เฟค
     อย่างวิลลี่  แมคอินทอชหรือจอห์นนี่ แอนโฟเน่ หรืออย่างน้อยๆ
     ก็ต้องมาดแมนแฮนซั่ม  หล่อล่ำดำขรึม ถึง
      จะได้มาตรฐาน…  ไอ้ประเภทหุ่นอัฟริกา หน้าติมอร์
      อย่าได้สะเออะหน้ามาให้เห็น…ไม่มีทางได้แอ้มหรอก

      จากวันเป็นเดือน -  จากเดือนเป็นปี
      ความรักไม่มีวี่แววคืบหน้าแม้วันเวลา
     ผ่านไป…  เพราะที่ทำงานทั้งห้องมีผู้ชายอยู่แค่ 5 คน -
      เจ้านายก็มีเมียแล้ว…  ไม่อยากตกเป็นภรรยาบุญธรรม
      สองคนดันเป็นเกย์…  อีกคนยังลังเลอยู่ว่าจะเป็นดีหรือเปล่า …
      คนสุดท้ายเป็นชายแท้  แต่กำลังถูกแย่งตัวระหว่างเกย์สองคนอยู่
      ไม่อยากเข้าไปเป็นมือที่สาม…นั่งรถมาทำงาน  ก็สองชั่วโมงครึ่ง
      กลับอีกสองชั่วโมงสี่สิบนาที กลับถึงบ้าน หมดสิ้นกำลัง
     ขอนอนเอาแรงก่อน.........

      ขณะที่งีบหลับอย่างสนิท  ภาพในความฝันที่เธอเห็นคือ
      สถาบันการศึกษาที่เธอจบมา…
      แหล่งที่มีเพศตรงข้ามชุกชุม  เธอหวนรำลึกนึกถึงผู้ชายดีๆ
      ที่เขาเคยอุตส่าห์มาเฝ้าตามจีบ ตามง้อตามตื้อ
     แล้วเราเล่นตัวจนเคยตัว  ในที่สุดผลประโยชน์ตกอยู่ที่เพื่อนสนิท
     เป็นที่เรียบร้อย …
     แหม !  ไม่น่าเลย  ยิ่งคิดยิ่งเสียดายจริงจริ๊ง…ตื่นพอดี

     เจอโลกแห่งความจริง
     ดำเนินชีวิตไปแต่ละวัน  ยิ่งเข้าหน้าหนาว ซองสีชมพูกลิ่นหอมๆ จากเพื่อนๆ
     เริ่มทยอยมา ตามหลังซอง  กฐินซองผ้าป่าที่เพิ่งหมดฤดูกาล …
      พอไปในงาน  ดันเจอคำถามสะกิดใจอีกว่า
      "เมื่อไรจะถึงคิวแจกการ์ดของตัวบ้างล่ะ"...
     "โถ!  การ์ดแต่งงานน่ะพิมพ์เสร็จแล้ว
      เหลือแต่ชื่อเจ้าบ่าวที่ยังไม่ได้เลือกว่าจะเป็นใคร
      เพราะครั้งนี้เขาเปลี่ยนระบบเลือกตั้งใหม่ ยังงงๆ
      เรื่องปาร์ตี้ลิสต์อยู่เลย"
      เอ๊ะ…เกี่ยวอะไรกัน!…ในใจก็คิดว่า "  ก็ฉันอยู่เป็นโสดนี่มันไม่ดียังไง
     หนักกระบาลใครรึเปล่า"

      เคยตั้งคำถามกันไหม…ว่าทำไมต้องแต่งงาน (กันด้วย!)…
      คำตอบจากเพื่อนๆ  ที่แต่งงานแล้วหรืออยากจะแต่งงานอาจมีหลากหลาย…
     "อยู่คนเดียวมันว้าเหว่  อยากมีใครสักคนไว้แก้เหงา " …
      รายนี้เห็นผู้ชาย  เป็นตัวคลายเหงา
     "รายได้ไม่พอใช้ หาคนช่วย  (หาเงิน) " …  ผมกลัวมาช่วยผลาญเงินมากกว่า
     "อยากมีลูก  ก็ต้องหาพ่อก่อนสิ "…
      เกิดได้ลูกแล้วจะทิ้งพ่อรึเปล่าเนี่ยะ
     "โรงงานพร้อมแล้ว   ขาดผู้ประกอบการ"…
      เจ้าของคำตอบกำลังหาผู้ร่วมลงทุนฯลฯ

     อันว่า " ชีวิตคู่ "  อยู่ไปเพื่อสิ่งใด ?
     ชีวิตคู่ คือ  การเติมเต็มซึ่งกันและกัน  ดังนั้นเมื่อมีชีวิตสมรสแล้ว
     ครึ่งหนึ่งของ  ชีวิตเราจะหายไป
      ในส่วนที่ขาดจะมีครึ่งชีวิตของอีกฝ่ายมาเติมแต่งแห่งพื้นที่ว่างนั้น
      ขณะที่ครึ่งชีวิตของเราที่หาย ก็มิได้สูญสลายไปไหน
      มันก็ไปเติมที่ว่างของคู่เรานั่นเอง

      จุดมุ่งหมายของการแต่งงานคือ
      การใช้ชีวิตคู่ให้มีความสุขมากขึ้นและมีชีวิตที่ดีขึ้น
      เมื่อเป็นสามีภรรยาแล้วต้องมีความสุขมากกว่าตอนอยู่คนเดียว
     ถ้าตอนอยู่ด้วยกันแล้ว  มีแต่ความทุกข์ ความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน
     ก็ไม่รู้ว่า  จะแต่งงานไปหาพระแสงดาบคาบค่ายที่ไหน …
     อยู่คนเดียวมันส์กว่า

      ชีวิตคู่ต้องเกื้อกูลกันและกัน  ความก้าวหน้าของสามี  ภรรยาต้องมีส่วน
      อย่างน้อยก็ปลอบใจในยามที่สามีเครียดจากการงาน
     ชีวิตภรรยาถ้าไม่คิดเอาดี  ในทางโลกก็เจริญในทางธรรม
      กำลังใจต้องได้จากสามีเช่นกัน   อย่างน้อยก็อย่าหาทุกข์มาสุมเพิ่ม…
     ถ้าคู่รักของเราประกอบมิจฉาอาชีวะ ติดเหล้า เล่นการพนัน
     โกงบ้านกินเมือง
     ชีวิตอีกฝ่ายก็เหมือนตก  นรกทั้งเป็น

      เพราะฉะนั้นเวลาเลือกแฟน  แทนที่จะให้ความสำคัญกับเรื่องรูปร่างหน้าตา
     ฐานะการเงิน   ยี่ห้อรถเก๋งที่ใช้อยู่ ฯลฯ
      เปลี่ยนเป็นเงื่อนไขแค่สองข้อที่จำแสนง่าย คือ
     หนึ่ง -  สุขใจยามอยู่ใกล้ชิด
      สอง -  คู่ช่วยคิดชีวิตก้าวหน้า
      เพราะชีวิตคู่คือการเติมเต็มชีวิตแก่กันและกัน
      หาใช่เป้าหมายเพื่อการเสริม เพิ่มความเสียว
      เพราะอยู่คนเดียวก็เสียวได้ ไม่ง้อใครให้เสียเวลา
     ไม่เสียชาติเกิดหรอกครับ  ถ้าคุณจะใช้ชีวิตเป็นโสด
     ถือคติประจำใจว่า  "อยู่เป็นโสด ดีกว่ามีผัวเลว "

"รักไม่ได้วัดกันที่เวลา" คุณว่าจริงไหม?

  "มาตรวัดความรักไม่ได้วัดกันตรงที่...ใครรักก่อน หรือ รักทีหลัง"

 คนที่รักมานาน . . . อาจไม่ได้รักมากกว่า

 และ . . . คนที่รักทีหลัง . . . อาจไม่ได้รักน้อยกว่า

เพราะความรัก ไม่ได้ขึ้นอยู่กับระยะเวลาเพียงอย่างเดียว

คนที่มาก่อน " รั ก ก่ อ น "

วันคืนที่ผ่าน มามากมายอาจไม่มีค่าไม่มีความหมายเลย

ถ้าหากเพียงแค่ ต้องรักไปวัน ๆ . . .

หรือ รักไปเหมือนกับทุก ๆ วันที่เคยรัก

รักอย่างเป็นหน้าที่ . . . หรือรักเพราะเคยรัก . . .

ในขณะเดียวกัน . . .

กับวันคืนเพียง ไม่กี่วันของคนที่มาทีหลัง . . .

ก็อาจมีค่ามาก เหลือเกิน

ความรัก จึงไม่ได้สำคัญที่ว่ารักกันมานานแล้ว

   หากแต่ความรักสำคัญตรงที่ 

เรา ใช้ทุกวันให้มีค่าให้เต็มไปด้วยความหมายแห่งรัก

รัก แล้ว . . . ทำสิ่งดีๆ ให้กันด้วยความเต็มใจ และกระตือรือร้น

  นั่นแหละจึงจะเรียกว่าความสำคัญของ " รั ก " 

ใครรักมาก หรือ รักน้อยจึงไม่ได้วัดกันที่ระยะเวลา

และไม่อาจเชื่อ มั่นในคนที่มาก่อน . . .

หรือ ไม่อาจดูถูกคนที่มาทีหลังว่าเขาไม่มีความสำคัญ

  ความจริงแล้วคนที่มาที่หลังอาจสำคัญมากกว่าคนมาก่อนก็ ได้...

จริงๆ ต้องบอกว่า รักไม่ได้วัดกันที่เวลา...เสมอไป

ความรักขึ้นอยู่กับคนสองคน ระยะเวลาเป็นเพียงปัจจัยหนึ่งที่ช่วยให้สองฝ่ายเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้าหา กันมากกว่า

แต่ก็เห็นคนส่วนใหญ่ ใช้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ความรัก

และเราก็เป็นคนหนึ่งที่ใช้ "เวลา" กับสิ่งนี้

เราคิดว่า " เวลา" น่าจะให้คำตอบที่ดีที่สุดกับเราได้